Instytut Ehlersa-Danlosa

Choroby współistniejące

Układ odpornościowy i nerwowy wzajemnie na siebie oddziałują. Jeśli mamy np. stan zapalny w obrębie jelit czy żołądka spowodowany nadaktywnością komórek tucznych będzie on wpływać na nerw błędny i aktywność współczulną układu nerwowego. Zmieniona aktywność autonomicznego układu nerwowego natomiast może wpłynąć na zmniejszenie motylności w obrębie układu pokarmowego przyczyniając się do problemów takich jak SIBO, które z kolei wtórnie dokłada się do problemu nadmiernej aktywności mastocytów. Takich wspólnych połączeń jest bardzo dużo, a leczenie będzie zależne od indywidualnych objawów danej osoby.

Zespół aktywacji komórek tucznych

Mastocyty (komórki tuczne) to komórki układu odpornościowego, które reagują w odpowiedzi na kontakt z patogenami, stąd też wynika ich strategiczne rozmieszczenie w naszym ciele: w śluzówkach układu pokarmowego, oddechowego, moczowego czy układzie nerwowym. Są pierwszą linią obrony i w normalnej sytuacji chronią nasz organizm reagując odpowiednio do bodźca wypuszczając konkretne potrzebne mediatory

Zespół Aktywacji Komórek Tucznych to schorzenie, w którym dochodzi do nadmiernej aktywności tych komórek w wyniku czego człowiek może doświadczać szeregu objawów z różnych układów ciała. Dotyczy ok 80% osób z EDS.
W MCAS błona komórkowa mastocytów jest nadaktywna i komórka łatwo uwalnia mediatory ze swojego wnętrza w odpowiedzi na bodźce, które normalnie takiej reakcji nie powinny wywołać. Może się to objawiać w postaci:
-objawów alergicznych-katar, łzawienia oczu, świądu
-zaburzeń żołądkowo-jelitowych: wzdęcia, biegunki, zaparcia, bóle brzucha, zgaga
-Bólu głowy, zmęczenia, problemów z koncentracją i zapamiętywaniem, lęki, niepokój
-Zaczerwienienia twarzy, pokrzywki, swędzenia
-nierównomiernej lub przyśpieszonej pracy serca, niskim ciśnieniem
-obfitych, bolesnych miesiączek
-reakcją alergiczną na plastry czy opatrunki

Reakcje związane z MCAS w obrębie układu pokarmowego przyczyniają się do UKŁADOWEJ REAKCJI ZAPALNEJ CIAŁA, która może powodować nasilenie percepcji bólu w różnych częściach ciała czy nasilać przewlekłe zmęczenie czy problemy ze snem.

 

 

Dysautonomia

Dysfunkcje układu autonomicznego (dysautonomia) włącznie z POTS (zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej)

Dysautonomia występuję znacznie częściej u osób z zaburzeniami tkanki łącznej.

U osób z EDS/HSD często występuje przewaga współczulnej części układu autonomicznego, który reguluje funkcje niezależne od naszej woli- oddychanie, trawienie, ciśnienie krwi, akcje serca, funkcje seksualne czy regulację hormonalną. W zaburzeniach tkanki łącznej problemy z tym układem mogą dawać następujące objawy:

-bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie, problemy z pamięcią, omdlenia, lęki, problemy z zasypianiem

-tachykardia, palpitacje serca, niskie ciśnienie krwi

-nudności, problem z przełykaniem, przewlekłe zaparcia, biegunka, ciężkość po posiłkach, wzdęcia

-niepełne opróżnianie pęcherza, częste oddawanie moczu

-uczucie braku powietrza, problem z wzięciem głębokiego wdechu, bóle w klatce piersiowej

-ból, mrowienie, drętwienie, zwiększona potliwość

Problemy neurologiczne

1. Struktura mózgu, rdzenia kręgowego czy opon mózgowych różni się u osób z HSD/EDS.

2. Łatwiejsze przełączanie się w tryb fight or flight, czyli aktywacja współczulnego układu nerwowego. Prawidłowa aktywność fizyczna, zmiana stylu życia i terapia mogą znacznie złagodzić objawy.

3. Dysautonomia

4. Malformacja Arnolda-Chiari -przemiszczenie migdałków móżdżku do kanału kręgowego, które może objawiać się bólami potylicznymi nasilającymi się podczas kaszlu czy pry pochylaniu się, zawrotami głowy, zaburzeniami równowagi, szumami usznymi. Wymaga diagnostyki lekarskiej.

5. Niestabilność czaszkowo-szyjna- niestabilność w obrębie górnej części kręgosłupa szyjnego związana z rozciągnięciem więzadeł i wiotkością torebek stawowych. Objawia się niestabilnością przy zmianie pozycji, bólami karku i głowy, czasami parestezjami kończyn, szumami usznymi.

6. Neuropatie uciskowe związane ze strukturą tkanki łącznej mogą powodować drętwienia, mrowienia, uczucie ciężkości kończyn, bóle.

7. CFS (Cerebrospinal Fluid Leaks) czyli przeciek płynu mózgowo-rdzeniowego przez opony lub pochewki nerwów. Objawy nasilają się po wstaniu i ustępują w leżeniu- zaburzenia widzenia, nudności, szumy uszne, uczucie ciężkiej głowy

8. Cysta Tarlova- torbiele w obrębie osłonek korzeni nerwowych najczęściej S2-S4)- często bezobjawowe, ale mogą powodować bóle krzyżowe, promieniujące do nóg, uczucie zwiększonego ciśnienia w miednicy.

Zespół przewlekłego zmęczenia

Oznacza zmęczęnie, które sprawia, że pełne funkcjonowanie na co dzień jest niemożliwe. Osoby z tym schorzeniem w „dobre dni” mogą stać i wykonywać czynności prze kilka godzin, następnie muszą się położyć. W „złe dni” niektórzy opisują, że jeśli ich dom by się zapalił to możliwe, że nie udało by im się wstać, żeby móc uciec. Ta sytuacja dobrze obrazuje, ze nie można mylić tego schorzenia z innymi dolegliwościami, czy zwykłym zmęczeniem. Chorzy często nie są w stanie wstać z łóżka i nie wynika to z lenistwa czy braku chęci, a sen czy odpoczynek nie daje ulgi w objawach. W celu leczenia potrzebna będzie konsultacja lekarska.

Jeśli doświadczasz zmęczenia, które występuje często, ale jesteś w stanie funkcjonować powinno się wykluczyć potencjalne przyczyny na które składa się: niedobory witaminowe, problemy ze snem, dysautonomia, zaburzenia gospodarki cukrowej czy nadmierna aktywacja komórek tucznych czy nieprawidłowe odżywianie i brak aktywności fizycznej.

Każdy z tych czynników może powodować uczucie zmęczenia.

W celu wykluczenia niedoborów witaminowych pomocne będzie oznaczenie ich stężenia we krwi: witamina D, B12, B9, żelazo, sód, potas, glukoza, hemoglobina glikowana. Przed zrobieniem badań należy udac się do specjalisty, który pomoże ocenić z czego może wynikać zmęczenie i jakie działania podjąć.